رۆژێكی پر له ماندویی.دوای ئهوهی كاتژمێر 4:30 له خهو ههستام بۆئیش كردن و دوای چهند كاتژمێرێك ئیش كردن,كاتژمێر 8:00 بهرهو شوێنی مهبهست رۆیشتم.ماوهیهكی زۆر لهوێ چاوهرێی كهسی پهیوهندار به ئیشهكه بوم.دوای ئهو ههموو چاوهروانیه هات,ئیشهكشهی من تازه دهستی پێ كرد.چهند جارێك هاتوو چۆ لهم دیو بۆ ئهو دیولهم ژوور بۆ ئهم ژوور.نازانم چی پێ بڵێم بهڵام دهتوانم بڵێم شانس,شانسم بوو چونكو كه من چوومه ژوورهوه خهریكی تهلهفون بوو,داوای سهیارهی دهكرد بروات.به ههر حال شانسم ههبوو پێش رۆیشتنی ئیشهكهی بۆ تهواو كردم.ههر چهند ئهوه ئیشی ئهو بوو دهبوایه تهواوی بكردایه.بهڵام خۆ ئهگهر رۆیشتبا ئهوه ئیشهكهم دهخرایه رۆژێكیتر.دوای ئهو ناردیانم بۆ شوێنێك كه زۆر دور بوو لهم شوێنهی كه من لێی بووم.ناچار ئهگهر بمویستبایه فریای دهوامی ئهوێ بكهوم,دهبوایه به تاكسی برۆم.بۆیه تاكسیم به كرێ گرت,دوای نیو كاتژمێر گهیشتمه ئهو شوێنه,لهوێ زۆر پرسیارم كرد بۆ ئهو جێگایهی كه دهبوو بچم بۆ ئهوێ.كهس ئهو جێگایهی پێ نهدهزانی,دوای ماوهیهك كهسێك ناونیشانهكهی دامێ,رۆیشتم بهرهو ئهو شوێنه كه گهیشتمه ئهوێ خهریك بوو دهرۆیشتن,دهبێ بڵێم شانسم ههبوو لهوێش پێش رۆیشتنیان گهیشتم,ئهو ئافرهتهی له وێ بوو به پهله ئیشهكهی بۆ تهواو كردم.ههر ئهو رۆژه كورته نامهیهكم له هاورێیهك پێگهیشت.دوای گۆرینهوهی چهند كورته نامه ئێمه بووین به خۆشهویست.دهبێ بڵێم له ئهمهشیاندا ههر شانسم ههبوو,پێویسته بڵێم ئهم هاورێیهم و من دهمێكه یهكتر دهناسین,بۆیه خۆشهویستیهكهمان ههر وا به ئاسانی و به گۆرینهوهی ئهو چهند كورته نامه دروست نهبوو.
ههر چهند من وهك خۆم باوهرم به شانس نیه,بهڵام بۆ ئهو رۆژه دهبێ بڵێم كه شانسم ههبوو.راستیهكهی من ناتوانم ناوێكی تری بۆ دابنێم.
استادى از شاگردانش پرسيد: چرا ما وقتى عصبانى هستيم داد ميزنيم؟ چرا مردم هنگامى که خشمگين هستند صدايشان را بلند ميکنند و سر هم داد ميکشند؟
شاگردان فکرى کردند و يکى از آنها گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسرديمان را از دست ميدهيم.
استاد پرسيد: اين که آرامشمان را از دست ميدهيم درست است امّا چرا با وجودى که طرف مقابل کنارمان قرار دارد داد ميزنيم؟ آيا نميتوان با صداى ملايم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که خشمگين هستيم داد ميزنيم؟
شاگردان هر کدام جوابهايى دادند امّا پاسخهاى هيچکدام استاد را راضى نکرد.
سرانجام او چنين توضيح داد: هنگامى که دو نفر از دست يکديگر عصبانى هستند، قلبهايشان از يکديگر فاصله ميگيرد. آنها براى اين که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند. هر چه ميزان عصبانيت و خشم بيشتر باشد، اين فاصله بيشتر است و آنها بايد صدايشان را بلندتر کنند.
سپس استاد پرسيد: هنگامى که دو نفر عاشق همديگر باشند چه اتفاقى ميافتد؟ آنها سر هم داد نميزنند بلکه خيلى به آرامى با هم صحبت ميکنند. چرا؟ چون قلبهايشان خيلى به هم نزديک است. فاصله قلبهاشان بسيار کم است
استاد ادامه داد: هنگامى که عشقشان به يکديگر بيشتر شد، چه اتفاقى ميافتد؟ آنها حتى حرف معمولى هم با هم نميزنند و فقط در گوش هم نجوا ميکنند و عشقشان باز هم به يکديگر بيشتر ميشود.
سرانجام، حتى از نجوا کردن هم بينياز ميشوند و فقط به يکديگر نگاه ميکنند. اين هنگامى است که ديگر هيچ فاصلهاى بين قلبهاى آنها باقى نمانده باشد.
فرمێسك له سهر چاو و زهرده خهنه له سهر لێو
راكردن له روناكی تیشكی خوَر خوَشاردنهوه له تاریكی شهو
ههست كردن به ناخوَشی له كاتی خوشیدا یان دهربرینی خوَشی له كاتی ناخوَشیدا
روَیشتن روَیشتن بهرهو شوێنێكی نادیار؛بێ ئامانج ههست كردن به بوون بهڵام بونێكت نهبێ
دهسپێكێكی تاڵ كوَتایهكی تاڵ كاتێك كه هی شوێنێكی بهڵام هی ئهو شوێنه نهبی
ههمووی و ههمووی هی مروَڤن تهنیاو تهنیا هی مروَڤن.ئهبێ ژیان بكهین له ئاكامدا ئهوه ژیانه ئهبێ بهردهوام بێت.ئهبێ بژین له پهنا ههمو ئهو كهسانهی كه ئهمانهوێن و نامانهوێن.
بهشهپۆلێك ههڵتدایه نێو تۆڕی خهم گرێكو..
دهرخواردی پشیلهكانی گومانت دا
بۆیه دهڵێم لێت نابورمو..
ئهمێستا بۆ جارێكی دی له حزوری گهمژهییمدا
ورده.. ورده تهنیایی دهگرمه باوهش
تۆش به نیگا پێم دهڵێی پهشیمانم
لهدوای ئهوهی..
نهتتوانی.. ساتێ لهگهڵ ههوری رقت
بارانی سۆز ببارێنێو..
خهونه پهمهییهكانی.. سنهوبهری ئهوینم تهفسیر بكهی
نهتتوانی..
گوێ له چیرۆكی ههرزهكاریم رابگریو..
چاوێك بهدهفتهری حهسرهتهكانم بخشێنی
كهمن بۆت تهنها خاكێك بووم
دهتتوانی زۆر بهئاسانی.
ئاویزان نوری
